De echte oorsprong van de labrador ligt op Newfoundland (Canada). Daar waren twee typen honden: een grote zwarte en een kleine zwarte. De eerste werd de Newfoundlander genoemd en de andere Labrador of ST. John's dog.

De honden moesten helpen met het binnenhalen van de visnetten. Dit deed de labrador door de drijver van het nest vast te pakken en naar de kust te zwemmen. Engelse vissers namen geregeld een labrador mee terug naar Engeland, waar het ras verder werd ontwikkeld.

In Engeland werd de labrador ingezet bij de jacht. Hij moest aangesloten kleinwild en watervogels opzoeken en apporteren. Pas eind jaren vijftig van de vorige eeuw verscheen de labrador in ons land, eerst alleen in de kringen van jagers, daarna ook daarbuiten. De populariteit nam enorm toe en in 1997 verdreef de labrador retriever de Duitse herder van de eerste plaats in de top tien van meest verkochte rassen.

De labrador is nu voornamelijk een gezinshond, als dan niet actief in bijvoorbeeld jachttraining. Slechts enkele exemplaren worden nog daadwerkelijk ingezet bij de jacht.

De labrador is een enthousiaste, stabiele, zelfstandige, mensgerichte en actieve hond. Hij wil graag samen met de eigenaar iets doen en is daardoor gericht op zijn baas. Als geboren retriever wil hij graag voorwerpen dragen. Hij is zacht in de bek, dat wil zeggen dat hij voorwerpen zachtjes vasthoudt.

Hij vindt het heerlijk om op onderzoek uit te gaan en is niet snel onder de indruk van vervelende ervaringen. De labrador is sociaal naar alle levende wezens en past zich gemakkelijk aan de omstandigheden aan. Wat hierboven staat, is het ideale beeld. Helaas voldoet niet iedere labrador aan dit beeld.

De labrador is geen waakhond, daarvoor is hij een te grote mensenvriend. Hij verheft ook niet vaak zijn stem. Hij staat meer te kwispelen.

Door zijn gehechtheid aan het gezin hebben enkele labrador enige moeite met alleen zijn. Hun ellende kunnen ze uiten door huisraad en bijvoorbeeld kozijnen te vernielen.

De meeste labradors willen graag leren  en worden veel ingezet als blinde geleide hond en als hulphond voor lichamelijk gehandicapten.

De labrador eet zeer graag en zoekt de straat en het bos af naar iets eetbaars. Vooral ontlasting is voor veel labradors een delicatesse.

De labrador is gevoelig voor aan aantal aandoeningen zoals: heupdysplasie (HD), elleboog dysplasie (ED), oogafwijkingen, epilepsie en hartproblemen. De labrador eet graag en heeft daarom aanleg om dik te worden. Hij heeft echter weinig voer nodig.