Tegenwoordig mag de Zeedijk zich zonder schaamte in het rijtje van gezellige Amsterdamse straatjes scharen. 

De Oorsprong
Oorspronkelijk is de Zeedijk aangelegd om Amsterdam te beschermen tegen de Zuiderzee.

Zeker in het begin van Amsterdam, was water niet alleen een bron van inkomsten maar ook een van de grote stadsplagen. Zo kwam het in vroegere tijden nogal eens voor dat Amsterdam overstroomde en de Amsterdammers last van natte voeten kregen. 

In het begin van haar bestaan behoorde de Zeedijk, en dan vooral de bocht van de Zeedijk, tot een van de chiquere Amsterdamse straten, waar veel rijke kooplieden hun onderkomen zochten. Maar met de komst van de Grachtengordel, in het begin van de 17e eeuw,  kwam hier verandering in. Veel rijke kooplieden verhuisden naar de Grachtengordel en de Zeedijk veranderde samen met de Rosse Buurt langzaam in een bruisend uitgaansgebied, waar zeelieden zich na lange reizen helemaal uit konden leven. Aan deze tijd herinnerd café in ’t Aepjen nog. 

Café in ’t Aepjen
Op nr. 1 van de Zeedijk bevindt zich café in ’t Aepjen. Dit onversneden Amsterdamse café is gevestigd in één van de nog twee overgebleven houten huizen van de stad (het andere houten huis bevindt zich op het Begijnenhof ). Volgens de legende dankt café in ‘t Aepjen haar naam aan het feit dat het café vroeger vol zat met apen, die door matrozen waren meegenomen. Het verhaal gaat namelijk dat de matrozen niet alleen hun rekeningen in keiharde munten, maar ook in apen konden voldoen, want de herbergier was namelijk verzot op apen. Dit lieten de matrozen zich natuurlijk geen twee keer zeggen. Binnen de kortste keren werden de dromen van de herbergier werkelijkheid en had hij een herberg vol met apen. Behalve dat het ontzettend leuk is hebben apen wel een groot nadeel; vlooien. Dus als een matroos al krabbend door de Amsterdamse binnenstad liep, dan wisten de andere mensen dat hij in de aap had gelogeerd. 

Sint Olofskapel
Een ander interessant bouwwerk is de Sint Olofskapel en bevindt zich schuin tegen over café in ’t Aepjen. Vroeger werd altijd gedacht dat de Sint Olofskapel was vernoemd naar de Noorse patroonheilige Sint Olaf. Sint Olaf was een Vikingsvorst die zich bekeerde tot het Christendom. De Noorse matrozen en handelaren, die naar Amsterdam kwamen, zouden voor deze Sint Olaf een kapel hebben gesticht. 

Maar nu denkt men dat de Sint Olofskapel helemaal niet naar de Noorse Vikingsvorst is vernoemd, maar gewoon naar de Brabantse Sint Odulphus, de beschermheilige van de dijken. Dit is niet een onlogische redenering, als je bedenkt dat de Sint Olofskapel ook aan de Zeedijk ligt.

Na de Alteratie heeft de Sint Olofskapel lange tijd leeggestaan, daarom werd het vanaf 1586 toegestaan, dat de kooplieden van de kapel gebruik konden maken. Een leuk detail is dat in deze Sint Olofskapel de eerste aandelen werden verhandeld. In 1602 werd de kapel overgedragen aan de gereformeerden en vanaf die tijd sprak men van de Oudezijds Kapel. 

Na de laatste kerkdienst in 1912 heeft de kapel de meest uiteenlopende bestemmingen gehad. Zo werd er in de jaren ‘50 een wekelijkse kaasbeurs gehouden. In de jaren ’60 van de vorige eeuw was het erg slecht gesteld met de kapel en moest hij wegens instortingsgevaar worden gesloten. Tot overmaat van ramp brandde 1966 de kapel geheel af. 

Het duurde tot aan het eind van de vorige eeuw tot de Sint Olofskapel in haar volle glorie werd hersteld. Er werd namelijk een gebruiksovereenstemming gesloten met het Barbizonhotel en begonnen met restauratie. Tegenwoordig is de kapel onderdeel van het NH Barbizon Palace.

Café ’t Mandje
Een café die de tand destijds heeft weten te doorstaan is café ’t Mandje. Café ’t Mandje op Zeedijk nr. 63 is misschien wel het eerste homo café van Amsterdam. De legendarische Bet van Beeren opende het café in 1927 en bereikte met dit café de status van icoon in de Amsterdamse gay scene.  In 1927 nam Bet van Beeren het café op 25 jarige leeftijd over. Bet was een opvallende verschijning in Amsterdam. Zo werd ze vaak al scheurend op haar motor door de straten van Amsterdam gespot. Hoewel het Mandje een homo café was, was het zeker niet toegestaan dat mensen van hetzelfde geslacht met elkaar gingen zoenen, als Bet dit zag werd je vriendelijk doch dringend verzocht het café te verlaten. 1 dag in het jaar was het toegestaan dat mannen met mannen en vrouwen met vrouwen gingen dansen en dit was met koninginnendag. 

Het mandje was een beroemd café en een echte ontmoetingsplek voor mensen uit alle lagen van de bevolking. Nadat Bet overleden was heeft haar zus Greet de zaak nog een tijdje overgenomen,  maar dit was in de tijd dat de Zeedijk een echte ‘’no go area’’ was. Greet kwam er al snel achter dat het een hopeloos gebeuren was en besloot de deuren te sluiten. Het duurde tot 2008 tot het café weer werd geopend. 

Omdat het café 25 jaar lang onaangeroerd is geweest ziet er het binnen in het café nog precies hetzelfde uit als vroeger. Sinds 1999 kan je een replica van het café in het Amsterdams historisch museum bezichtigen. 

In de jaren ’70 van de vorige eeuw veranderde de Zeedijk langzaam in een no go area waar het wemelde van de junks, zakkenrollers en dealers. In 1985 werd besloten dat het zo niet langer meer kon doorgaan. Een wandeling over de ooit zo gezellige Zeedijk was in deze periode een riskante onderneming. Het wemelde er van de junks en dealers. Politietoezicht op straat was er niet of nauwelijks. Veel cafés gooiden de handdoek in de ring en de cafés die wel open waren werd gebruikt voor de handel in drugs en gestolen goederen. 

De bewoners, het wijkcentrum en de Amsterdamse middenstanders hebben uiteindelijk de handen ineen geslagen en de NV Zeedijk opgericht. De NV had als doel de verpauperde Zeedijk weer om te toveren tot een gezellige Amsterdamse straat. De werkwijze van de NV Zeedijk was simpel, het opkopen van panden, deze opknappen en verhuren aan ondernemers die het beste voor hadden met de buurt.

Een belangrijk onderdeel van deze opschoningactie van de Zeedijk is de Chinees Boeddhistische tempel, de He Hua Tempel.

De He Hua Tempel
De He Hua Tempel wordt ook wel de Lotusbloem tempel genoemd en is ontworpen door de Nederlandse architect Fred Greven.  

Het doel van de tempel is onder andere het verspreiden van de boeddhistische leer en mensen kennis te laten maken met het boeddhisme. Op 15 september 2000 werd de tempel door koningin Beatrix geopend. Het gebied rond de tempel staat bekend als de Amsterdamse Chinatown, mede door de vele Chinese restaurantjes en winkeltjes die er te vinden zijn. Op de plaats van de tempel was van 1475 tot 1944 een kloostergebouw gevestigd en in de jaren ‘50 werd er op het braakliggende terrein een kinderspeeltuin gebouwd. Toen de buurt in het verval raakte waren hier geen kinderen maar junkies te vinden, daarom was de komst van deze tempel een echte zegen voor de buurt.

Zoals hierboven te lezen is heeft de Zeedijk in de loop der eeuwen veel gedaantewisselingen ondergaan, sommige positief, sommige negatief maar tegenwoordig is de Zeedijk een gezellige Amsterdamse straat die zeker een bezoekje waard is. Wil je meer weten over deze gezellige Amsterdamse straat loop dan een keertje mee met een gezellige Wallen rondleiding. 

Behalve bier heeft Amsterdam ook een rijke geschiedenis van likeurtjes en jenevers. 

In vroegere tijden brachten schepen wijn vanuit Frankrijk, Spanje en Duitsland naar Amsterdam om vervolgens weer verder vervoerd te worden. Dat dit veel geld in het laatje bracht staat natuurlijk buiten kijf. Maar wat nog meer geld opleverde dan een liter wijn, was een liter sterke drank. De keuze was door veel schippers snel gemaakt. Toen ook nog werd ontdekt dat graan als grondstof voor sterke drank kon dienen was het helemaal kat in het bakkie, want graan groeit natuurlijk een stuk beter dan druiven in ons koude kikkerlandje. 

Al snel kwamen ze erachter dat wanneer je aan deze ‘’alcoholische graanbrouwsels’’ jeneverbessen toevoegt je een heerlijk drankje heb. Dit drankje werd jeneverbessenwater genoemd en werd tal van geneeskrachtige eigenschappen toegedicht. 

Jeneverbessenwater oftewel jenever ging de hele wereld over. 

Toen Willem II stadhouder van Engeland werd, werden de invoertarieven voor jenever goedkoper gemaakt en op deze manier introduceerde hij de borrel in Engeland. Het drankje dat de Engelsen namaakten heette Gin . 

Het stoken van jenever was een redelijke vervuilende aangelegenheid en daarom werden veel van de jeneverstokerijen uit de binnenstad geweerd. 

Een van de jeneverstokerijen die wel mocht blijven was de stokerij van Lucas Bols, want zijn stokerij bevond zich net buiten de binnenstad, namelijk aan de Rozengracht in de Jordaan. 

Oorspronkelijk was Bols een echte likeurstokerij, maar vanaf 1664 begonnen ze ook met de productie van jenever. In de loop der tijd nam Bols ook andere stokerijen over. Een stokerij die tot op de dag van vandaag nog steeds in de Jordaan te vinden is, is de Ooievaar. In deze stokerij produceert men verschillende jenevers onder andere onder de naam Van Wees. 

Een ander bekend Amsterdams drankje is Beerenburg. Veel mensen die denken dat Beerenburg uit Friesland komt hebben het bij het verkeerde eind.  Het drankje Beerenburg komt gewoon uit Amsterdam en dat is een bittere pil voor veel Friese ‘Beerenburg fans’. 

Een Amsterdams grachtenpand dichtbij de Jordaan, is de geboorteplek van Beerenburg. Dat was namelijk de plek waar de Amsterdamse Hendrik Beerenburg, dag in dag uit zijn geneeskrachtige kruidendrankjes, met een vleugje alcohol, aan het vermengen was. Via vissers heeft het bekende kruidenbittertje vervolgens een weg naar Friesland weten te vinden. 

Hendrik Beerenburg was een ras Amsterdammer en verdiende zijn geld met kruidenhandel, hij verkocht dan ook kant-en-klare kruidenmengsels in zijn winkeltje aan de Stromarkt. Volgens veel mensen hadden deze kruiden allerlei medicinale en geneeskrachtige eigenschappen. Deze kruiden lieten zich prima vermengen met alcohol, op deze manier werd het drankje kleurrijker, geuriger en bovendien kon je, je alcoholmisbruik verdoezelen. Dit kwam goed uit voor vele schippers, maar de reden waarom het zo ontzettend populair werd onder schippers is dat het drankje goed beschermde tegen de kou. 

De kruiden van het Beerenburg drankje liet Hendrik overkomen vanuit Venetië. Tot op de dag van vandaag siert nog aan zijn pand aan de Amsterdamse Stromarkt het wapen van Venetië. Dit was een geschenk van zijn handelspartners. 

Wil je nog een echte Beerenburger drinken volgens origineel recept dan is dit mogelijk. In het café Koekenbier in Amstedam is nog steeds een echte Beerenburg te krijgen en is een echte aanrader voor de fijnproevers.

Heb je zin om deze Amsterdamse lekkernijen zelf te proeven? Loop dan mee met onze kroegentocht door Amsterdam. 

Dat de Amsterdamse Jordaan een roerig buurtje is blijkt wel uit de vele rellen en oproeren die in de Jordaan zijn uitgebroken.  De Palingoproer, de Aardappeloproer en de Februaristaking hebben allen hun oorsprong in de Jordaan. Dit is niet verwonderlijk want de omstandigheden in de Jordaan waren vroeger van dien aard dat bij het minste of geringste de vlam in de pan kon slaan.

Oorspronkelijk heette de Jordaan het Nieuwe Werck en was aangelegd voor de arbeiders en de ‘’vervuilende bedrijfjes’’. Maar langzamerhand veranderde de Jordaan in een echte arme volkswijk vol grote gezinnen die in erbarmelijke omstandigheden moesten leven. De combinatie van veel ontevreden mensen die dicht op elkaar gepakt woonden is natuurlijk een perfecte broedplaats voor onlusten.

Een van de bekendste oproeren uit de geschiedenis van de Jordaan is natuurlijk de Palingoproer van 1886.

Op 25 juli 1886 hadden een aantal mensen het plan opgevat om een spelletje palingtrekken te organiseren. Het Palingtrekken was een geliefd spelletje in de Jordaan.  Er werd over de gracht een touw gespannen met daar een nog levende paling aan vast. De deelnemers van het spel moesten vervolgens in bootjes eronder door varen en de paling proberen te pakken, dit lukte meestal niet en als de deelnemer dan in het water viel was het hilariteit alom. Het palingtrekken kon ook wel gezien worden als een soort ter land ter zee en in de lucht avant la lettre .

Door het stadsbestuur werd het palingtrekken echter als een  ‘wreed volksvermaak’ gezien en was het verboden.

Toen de politie er lucht van kreeg  werden er twee agenten naar de Lindengracht gestuurd om het touw door te snijden. Dit viel bij de Jordanese toeschouwers niet in goede aarde. Een agent kreeg een klap en de andere agent werd een portiek in gegooid en er werd besloten dat er versterking moest worden ingeroepen. De komst van extra agenten lokte een totale volksopstand uit waarbij de Jordanezen de aangestormde politiemacht trakteerde op regen van bakstenen en ander puin. Als klap op de vuurpijl voegde een honderdtal socialisten, die net van een vergadering afkwamen, zich bij de rellende mensenmassa.

De politie trad hard op maar wist pas in de late avond orde op zaken te stellen. De volgende dag begonnen de rellen weer.  Straten werden opgebroken en barricades werden opgericht.  De Jordaan was in rep en roer en het stadsbestuur zag zich genoodzaakt zwaarder geschut in te zetten en riep het leger op. Deze soldaten werden zo hevig bekogeld dat ze terug moesten trekken en de Jordanezen dachten dat ze gewonnen hadden. Maar de soldaten kwamen terug met nieuwe orders. Ze hadden te horen gekregen dat ze bij tegenstand direct met scherp moesten schieten en aan deze order werd dan ook gehoor gegeven.  Aan het eind van de dag waren meer dan 25 doden en veel gewonden te betreuren.  Deze oproer zou de geschiedenisboeken ingaan als de Palingoproer.

Een andere heftige oproer was de Aardappeloproer. Na het uitbreken van de eerste Wereld Oorlog in 1914 brak in Amsterdam een voedselschaarste uit. Het werd het steeds moeilijker om voedsel te bemachtigen. Brood en andere artikelen gingen op de bon en uiteindelijk kwam het in de zomer van 1917 in Amsterdam tot een opstand, die uitmondde in een ware veldslag; ‘het Aardappeloproer ’.

In de Jordaan kregen de huismoeders het steeds moeilijker om het grote aantal monden te voeden. De aardappel was van het menu verdwenen en vervangen door rijst. Dit was natuurlijk voor veel Amsterdammers een doorn in het oog.  

Op 28 juni 1917 kwam het gerucht dat er in de Prinsengracht een schip zou liggen vol met aardappelen, bestemd voor de soldaten.  Dit lieten de vrouwen zich geen twee keer zeggen, ze marcheerden naar de Prinsengracht toe en plunderden het schip vol aardappelen. Door deze ‘vakkundige plundering’  konden hun gezinnen weer voor enkele dagen te eten geven.

Jammer genoeg bleef het niet bij deze plundering.  Ook de arbeiders zelf gingen meedoen en winkels werden geplunderd en de steun van het leger werd ingeroepen. Op 5 juli 1917 bereikte het oproer zijn tragische dieptepunt tijdens het ‘Bloedbad op het Haarlemmerplein’. De militairen openden het vuur op de menigte, die daar was samengekomen en er vielen 6 doden en bijna 100 gewonden.  

Een andere grote oproer was de Jordaanoproer en zoals de naam al doet vermoeden vond ook deze oproer zijn oorsprong in de Amsterdamse Jordaan. De Jordaanoproer begon met de Crash van Wallstreet in 1929. Deze Crash verspreide zich langzamerhand over de hele wereld. In 1934 worden de toch al lage werkloosheidsuitkeringen met 10 procent verlaagd. Dit leidde tot rellen in Amsterdam, waar tienduizenden werklozen woonden.

Toen de verlaging van de uitkeringen bekend werd, riepen pamfletten de arbeiders de straat op om te gaan protesteren. Overal in de Jordaan verzamelden zich groepjes werklozen, deze werklozen begonnen straatstenen, dakpannen en bloempotten te gooien naar de politie, maar de politie liet het er niet bij zitten en schoot met scherp terug.

De volgende dag kwam minister president Colijn zelf pols hoogte nemen, hij gaf de politie de opdracht harder op te treden en wederom werd het leger ingezet. Op maandag 9 juli was het oproer voorbij en waren er 5 doden en meer dan 50 gewonden te betreuren. Een saillant detail was dat de opgebroken straten werden geasfalteerd dit omdat asfalt minder makkelijk gooit dan bakstenen.

Natuurlijk mag de Februaristaking niet in dit rijtje ontbreken. Uit protest tegen de vervolging van de Joden werd op 25 februari 1941 massaal gestaakt. De reden voor deze staking was de deportatie van de Joden naar concentratiekampen. Stratenmaker Willem Kraan en Piet Nak kondigden daar de proteststaking af. Dirk van Nimwegen sprak de bijeengekomen menigte toe. De bijeengekomen mensen moesten de daar uitgedeelde pamfletten stiekem op hun bedrijven verspreiden. En de volgende ochtend verspreidde de staking zich als een olievlek over de stad. Er werd op stakers geschoten en 4 stakers werden terechtgesteld en 22 gevangen genomen.

Elk jaar wordt deze staking nog herdacht bij de Dokwerken in Amsterdam.

Wil je meer weten van de roerige geschiedenis van de Jordaan loop dan mee met onze jordaan rondleiding. 

Vanaf het begin van de 16e eeuw groeide de Amsterdamse bevolking explosief. Elk jaar kwamen er zo'n 14.000 nieuwe Amsterdammers bij. Dat vooral de val van Antwerpen in 1585 daar een grote rol in gespeeld heeft staat buiten kijf. Amsterdam werd overspoeld door gevluchte protestantse Vlamingen, Spaanse en Portugese Joden en Franse Hugenoten.

Voor veel arme Amsterdammers waren de woningen in binnenstad  onbetaalbaar en dus moesten ze hun onderkomen elders zoeken. Zo werden er veel illegale bouwwerken buiten de stadsmuur geconstrueerd. In 1609 waren er zo'n 3000 illegale woningen buiten de stadsmuren gesticht.

Begin 17e eeuw werd besloten, dat om de grote toestroom van immigranten het hoofd te kunnen bieden, tot een stadsuitbreiding moest worden overgegaan. Er werd een plan gemaakt om Amsterdam buiten de stadsmuren uit te breiden. Dit plan omvatte de de grachtengordel ( de Prinsengracht, de Keizersgracht en de Herengracht ) voor de rijke Amsterdammers en de volkswijk het Nieuwe Werck, voor de armere Amsterdammers. 

Als indeling voor de Jordaan werden de bestaande slootjes en paadjes gebruikt, dit staat in schril contrast tot de ernaast gelegen chique grachtengordel welke geheel op de tekentafel tot stand kwam. Dit is ook de reden waarom de grachten en de dwarsstraten van de grachtengordel niet goed op het stratenpatroon van de Jordaan aansluit.

Behalve de milieu vervuilende en brandgevaarlijke bedrijven vestigen zich in het Nieuwe Werck ook de kleine middenstanders en vakkundige ambachts-lieden van Antwerpen en Frankrijk. waaronder veel Safardische joden op de vlucht voor de Spanjaarden. Een twintigtal jaren later gevolgd door een instroom van Askenasische joden vanuit Oost-Europa.

Al snel veranderde het Nieuwe Werck in een echte volkswijk bestaande uit kleine, bouwvallige huisjes, elk kamertje volgestouwd met gezinnen en hun grote schare kinderen. Ook kunstenaars vestigen zich in deze volkswijk, door de goedkope behuizing. Zo hield de schilder Rembrandt aan het eind van zijn leven een atelier aan de Bloemgracht en woonde hij op de Rozengracht. Maar ook Joost van den Vondel en Breitner hebben in de Jordaan hun onderkomen gehad. 

 Waarom het Nieuwe Werck later de Jordaan is gaan heten zijn de meningen nog verdeeld, er zijn echter wel een aantal theorieën over. 

 De meest gebruikte theorie is de bloemen en planten theorie. Veel straatnamen in de Jordaan hebben namelijk de namen van bloemen en planten, zoals de Bloemgracht, de Rozengracht, de Palmgracht en ga zo maar door. Toen de Franse Hugenoten naar Amsterdam kwamen vestigde de meeste zich in de Jordaan en nu is het volgens deze theorie dat deze Franse Hugenoten de Jordaan oorspronkelijk de Jardin noemde en dit is natuurlijk Frans voor tuin en dat dit langzamerhand is verbasterd tot Jordaan.

 Een andere verklaring is dat de naam Jordaan komt van de rivier de Jordanne, dit is een Franse rivier waar een deel van de Franse immigranten oorspronkelijk vandaan kwamen.

Een andere verklaring is dat de naam Jordaan komt van het feit dat de Prinsengracht vroeger ook wel de Jordaan werd genoemd, deze werd vernoemd naar de Bijbelse rivier de Jordaan, de scheiding tussen de rijke Amsterdammers wonende in de grachtengordel en de arme Amsterdammers die in het Nieuwe Werck woonde. En dat de naam Jordaan is overgeslagen op het hele Nieuwe Werck.

Wilt u meer te weten komen over de Jordaan ga dan samen met een van onze gidsen op stap met onze gezellige Jordaan rondleiding.

De georganiseerde criminaliteit van Amsterdam heeft heel wat spraakmakende figuren voortgebracht. Holleder, Klaas Bruinsma en Cor van Hout, wie kent ze niet?

Maar ook de penoze van vroeger zoals pistolen Paultje, Frits van de Wereld en Zwarte Joop mogen zeker niet in het rijtje ontbreken. Het grote verschil met de georganiseerde criminaliteit van vroeger en die van nu is dat het criminele milieu in Amsterdam een stuk harder is geworden en de Oost Europese criminelen spelen daar een grote rol in. Werden vroeger veel geschillen met een simpel vuistgevecht beslecht, tegenwoordig willen ze je maar al te graag onder de grond hebben.

In het naoorlogse Amsterdam werd naam gemaakt door mensen als Frits van de Wereld, Pistolen Paultje en natuurlijk Zwarte Joop.

Zwarte Joop werd ook wel als de Godfather van de Nederlandse Onderwereld genoemd. Joop begon zijn loopbaan onder andere als prijsbokser op het Rembrandtplein. Voor een paar gulden sloeg hij elke avond zijn knokkels aan gort. Een bijkomstigheid was echter wel dat vechten een van Joops lievelingsactiviteiten was, dus had hij in ieder geval van zijn hobby z’n beroep had gemaakt. Begin jaren ’60 investeerde Joop zijn verdiende geld in een café op de Amsterdamse Wallen. Joop wordt eigenaar van de beroemde nachtclub Casablanca en dit café legde Joop zeker geen windeieren.

Naast horeca verdient Joop ook de nodige centen met het afsluiten van leningen. Tegen woekerrente leent Joop geld uit. Het was zeker niet onverstandig om het geleende geld tijdig terug te betalen, de incasso’s gingen er namelijk niet bepaald zachtzinnig aan toe.

Nadat Joop anderhalf jaar in het buitenland ‘ondergedoken’ had gezeten, omdat hij in Amsterdam wat geschillen had, verzekerden vrienden van Joop dat de kust weer veilig was en hij kon terugkomen. In 1969 opent Joop Casa Rosso op de Oudezijds Achterbrugwal. Massaal komen er toeristen en nieuwsgierigen op dit ‘Sekspaleis’ op de Amsterdamse Wallen af.

De zaken lopen gesmeerd en in de jaren ’70 wordt het imperium zelfs uitgebreid met een casino. Nadat de Italiaans/ Amerikaanse maffia er lucht van krijgt komen ze ook geregeld bij ome Joop langs. De Amerikaanse maffiosi Dino Celini investeert miljoenen in Joops imperium en het geld stroomt binnen. Maar vanaf 1983 begint het tij voor Joop te keren. Zo start de overheid een offensief tegen Joop en zijn illegale sekshuizen en gokpaleizen. Ook valt de ME bij hem binnen en zit de FIOD hem op de hielen.  Er blijkt veel zwart geld in Joop zijn bedrijven te zitten en de belastingdienst legt hem een boete van 42 miljoen gulden op. Uiteindelijk slaagt zijn advocaat Max Moskowicz erin Joop buiten de cel te houden en neemt Joop samen met zijn vriendin Avril de benen naar Zwitserland.

Dit is het begin van Joop zijn ondergang, hij verliest langzamerhand de greep op zijn zaken. Op 16 december 1983 komt uiteindelijk de genadeklap en steekt ex werknemer Joseph Lan Casa Rosso in brand. Tijdens dit verschrikkelijke drama kwamen er maar liefst  13 mensen om het leven. Joop is er kapot van en werd sindsdien nooit meer de oude, hij probeerde het nog wel met een nachtclub op het Torbeckeplein maar deze nachtclub behaalde niet meer de successen die Joop gewend was. Op 13 juli 1986 overlijd de Godfather van de Nederlandse onderwereld.

Tegelijkertijd met Zwarte Joop maakte ook een andere, maar veel minder bekende, Amsterdamse crimineel furore, namelijk Frits van de Wereld. Frits heeft zijn hele leven aan de Amsterdamse Zeedijk gewoond en gewerkt. Zo heeft Frits een aantal jaren het café van de Wereld op de Zeedijk gehad en vandaar ook de bijnaam. Ook runde Frits hoerenkasten en gokbedrijven. Later ging hij samen met Zwarte Joop in de sigarensmokkel en onder hun leiding kwamen de Marloroobootjes met kotterladingen tegelijk naar Holland. Deze smokkel vond Frits wel leuk en aardig maar hij wilde groter en stapte hij over op de hasjtransporten uit Libanon.

Later opende Frits zijn enorme gokpand Mata Hari aan de Oudezijds Achterburgwal. De bovenste verdiepingen had Frits een aantal peeskamertjes. Maar eigenlijk was het een enorm gokpand als dekmantel voor dit pand gebruikte hij de Bingovereniging ons genoegen.

En mocht de politie binnen vallen dan kwamen snel de bingoprijzen en papiertjes tevoorschijn en veranderde hij de boel in een bingoavond. Het liefst hield Frits zich op de achtergrond en ondanks hij een van meest verdiende Amsterdamse penoze van zijn tijd was, was dit niet aan hem af te zien.

Frits van de Wereld was een leermeester van een van de grootste criminelen uit de Nederlandse geschiedenis; ‘Klaas Bruinsma’. Klaas kwam niet zoals veel Amsterdamse criminelen uit een achterstandswijk, integendeel, hij groeide op in Blaricum en bracht zijn middelbare schooltijd door in het chique Amsterdam Zuid.

Gedurende zijn middelbare schoolperiode begon Klaas Bruinsma hasj te gebruiken en even later ook te verkopen. Deze verkoop van hasj verliep eigenlijk zo goed dat hij zijn schooltas aan de wilgen hing en van dealen zijn beroep maakte. Samen met Thea Moear, ook wel de Godmother van de Onderwereld genoemd, zette hij een criminele organisatie op poten en veranderde hij zijn naam in Frans van Arkel en Lange Frans.

In 1978 trad Etienne Urka toe en kickbokser André Brilleman werd zijn lijfwacht. In 1979 werd Bruinsma wederom veroordeeld nu voor het organiseren vaan een groot hasj transport uit Pakistan. In 1983 raakte hij vuurgevecht verwikkeld over gestolen hasj en werd daarbij zelf ook neergeschoten. In 1984 werd hij opnieuw veroordeeld tot 5 jaar maar in hoger beroep werd het drie jaar.

Na zijn vrijlating ging Bruinsma verder in hotels wonen. Zijn criminele organisatie werd georganiseerd door Etienne U en er kwam zelfs een aparte tak voor gokautomaten, geleid door Sam Klepper en John Mieremet, ook wel het duo Spik en Span genoemd.

Eind jaren ‘80 bereikte Bruinsma's imperium zijn hoogtepunt, met de hasjhandel zette hij miljoenen guldens per dag om. Hij wilde nog 1 grote slag slaan 45 000 kilo zwarte Pakistaanse hasj Nederland in importeren. Deze hasj had een waarde van 400 miljoen gulden en werd daarom ook wel de grote berg genoemd. Maar er werd zoveel over dit transport gesproken dat het voor de politie een koud kunstje was om de boel te onderscheppen en sindsdien ging het bergafwaarts met Klaas Bruinsma.

Hij ging steeds meer cocaïne gebruiken en had plannen om andere criminelen af te persen. Uiteindelijk werd Bruinsma op 27 juni 1991 met vier kogels in de borst en voorhoofd doodgeschoten voor het Amsterdamse Hiltonhotel na een ruzie met ex rechercheur Martin Hoogland. Of het hier om een liquidatie ging of om een ordinaire ruzie ging is nooit duidelijk geworden, Martin Hoogland werd namelijk op 18 maart 2004 zelf ook geliquideerd.  

Wil je meer weten over de Amsterdamse onderwereld of de plekken en plaatsen van dichtbij bekijken, boek dan een crimetour en ga samen met een van onze gidsen op onderzoek uit in de Amsterdamse binnenstad. 

De binnenstad van Amsterdam herbergt talloze kerken en gebedshuizen.

Je hoeft maar een paar stappen te zetten of je loopt wel tegen een gebouw of bouwwerk aan dat gewijd is aan onze lieve Heer. De bekendste kerken zijn natuurlijk de Nieuwe Kerk op de Dam, de Oude Kerk op de Amsterdamse Wallen en niet te vergeten de Westerkerk met de veel bezongen Westertoren.

Maar wat weinig mensen weten is dat er in het centrum van Amsterdam ook veel schuilkerken te vinden zijn. Deze goed verborgen Amsterdamse juweeltjes zijn tegenwoordig openlijk te bewonderen maar vroeger was dit wel anders.

In vroegere eeuwen was het altijd zo tolerante Amsterdam net even iets minder tolerant tegenover ‘andere’ geloven. Na de alteratie ( de alteratie is de naam voor de omwenteling in Amsterdam, op 26 mei 1578, toen de katholieke stadsregering werd afgezet )  werd het officiële geloof van Amsterdam protestants en alle daarvan afwijkende gelovige werden gedwongen de stad te verlaten of zich te bekeren.  

Katholieken die na de alteratie  hun geloof in Amsterdam wilden belijden werden gedwongen dit in het geheim doen en daar gebruikte ze dan de schuilkerken voor. In deze kerken konden katholieken,  in het geheim,  hun diensten houden. Sommige van deze schuilkerken hadden zelfs een vluchtroute voor wanneer de prostestanten er lucht van kregen. 

De bekendste schuilkerk van Amsterdam is misschien wel Ons’ Lieve Heer op Zolder. Deze voormalige schuilkerk, gevestigd in een prachtig gerenoveerd grachtenpand de Nieuwezijds Voorburgwal, is tegenwoordig een museum en als je een rondleiding op de Wallen maakt moet je zeker even een bezoekje aan deze voormalige schuilkerk brengen. Tegenwoordig is deze kerk door iedereen te bezichtigen. Dit staat in schril contrast tot de voorgaande eeuwen. 

De geschiedenis van Ons’ Lieve Heer op Zolder gaat terug tot de 17e eeuw. In 1661 kocht de rijke katholieke koopman Jan Hartman dit grachtenhuis aan de Nieuwezijds Voorburgwal, toen ook wel de ‘Fluwelen Burgwal’ genoemd. Na aankoop van dit huis liet Hartman het huis direct verbouwen. Zo liet hij een winkelopslag erin bouwen voor zijn goederen  en liet hij een ontvangstkamer construeren waar gasten en zakenrelaties werden ontvangen. De bovenste drie verdiepingen van zijn huis veranderde hij in een rooms-katholieke schuilkerk. Deze schuilkerk heeft ruim tweehonderd jaar als parochiekerk voor de katholieke Amsterdammers gediend.

Alhoewel de protestante stadsbestuurders op de hoogte waren van het reilen en zijlen in deze schuilkerk gedoogde ze deze kerk en knepen ze een oogje dicht.

Totdat de Sint-Nicolaaskerk ( tegenover het Centraal Station ) in gebruik werd genomen werden hier elke zondag katholieke diensten gehouden.  Nadat Ons’Lieve Heer op Solder haar functie als parochiekerk verloor werd het al een jaar later als museum geopend, dit museum, dat het op een na oudste museum van Amsterdam is, is nog steeds dagelijks te bezoeken. 

En andere goed verborgen kerk in Amsterdam is de HH. Petrus en Paulus-kerk gevestigd in de Kalverstraat. Het gros van de  Amsterdammers en dagjesmensen zijn waarschijnlijk al meerdere malen door de Kalverstraat gelopen zonder ze het bestaan van deze kerk zijn opgevallen.

De kerk bevindt zich namelijk midden in de Kalverstraat, tussen drukke winkels staat deze kerk op dezelfde plek waar deze al eeuwen lang staat. De HH. Petrus en Paulus-kerk, wordt in de volksmond ook wel de Papegaai genoemd. Bij de deur staat een groot bord met daarop de tekst ‘’ Een kwartier voor God’’ deze tekst moet het winkelend publiek verleiden tot een kijkje in deze kerk.

De Papagaai is een voormalige schuilkerk en werd rond 1700 gebouwd in de tuin van een  vogelhandelaar. Tegenwoordig is de Papagaai nog dagelijks te bezichtigen en ook voor de niet gelovige onder ons is deze kerk zeker een bezoekje waard. 

Een andere bekende schuilkerk is de Rode Hoed op de Keizersgracht nr. 102. Tot 1629 werd het pand gebruikt door een hoedenmaker. Maar toen in 1629, Antoni de Lange en Jan van Hartoghvelt het pand kochten, veranderde de functie van dit pand ingrijpend. De Hoedenmakerij werd afgebroken en in 1630 werd het pand omgebouwd tot een schuilkerk die tot aan 1957 dienst deed als Remonstrante kerk.  De grote zaal van de Rode Hoed is de oudst gebleven schuilkerk van Amsterdam..  

Een ander bijzonder pandje is café Papeneiland op de hoek Prinsengracht / Brouwersgracht in de Amsterdamse Jordaan. Tegenover dit café op Prinsengracht nr. 7 bevond zich vroeger een schuilkerk. Nu gaat het verhaal dat er er tunnel onder de gracht doorliep naar het café. Deze tunnel werd gebruikt als vluchtroute waarmee de katholieke zichzelf in veiligheid konden brengen mochten de protestante de schuilkerk ontdekken. De resten van deze schuilkerk zijn nog steeds in het café te vinden. 

Dus ben je van plan om een dagje naar Amsterdam te gaan en wil je is een keer iets anders zien dan de standdaar plekjes als het Rembrandtplein, het Leidseplein en het Vondelpark met de PC Hoofdstraat, neem dan een kijkje in een van de schuilkerken en je heb zeker wat te vertellen als je weer thuiskomt. 

In amper 400 jaar groeide Amsterdam uit van een klein vissersdorpje aan de monding van de Amstel tot een van de rijkste steden ter wereld. Dat Mercurius, de god van de handel, hierbij een flinke vinger in de pap had, staat als een paal boven water. Tegenwoordig hoef je maar een wandeling door de binnenstad van Amsterdam te maken of je kan de sporen van deze lang vervlogen 'handelstijden' van dichtbij aanschouwen. 

De opkomst van Amsterdam als handelsstad begon toen Amsterdam in 1275 "tolprivilege" van graaf Floris V kreeg. Dit privilege hield in dat de graaf de Amsterdamse schepen vrije vaart verleende over de Hollandse wateren. Deze tolprivilege heeft de kleine Amstelstad zeker geen windeieren gelegd. Een handel die voornamelijk geconcentreerd was in bier en haring breidde zich in de loop van de eeuwen uit tot een bloeiende handel in kruiden, specerijen, graan, hout, koffie, zout en nog veel meer. 

De groei bereikte in de 17e eeuw haar hoogtepunt. In deze periode had Amsterdam een van de belangrijkste havens van Europa. Dat de 17e eeuw de Gouden Eeuw wordt genoemd is niet zonder reden. Het was de belangrijkste eeuw uit de  Amsterdamse geschiedenis, de eeuw van Michiel de Ruijter, de Scheepsjongens van Bontekoe en Rembrandt. Maar het was ook de eeuw van de aanleg van de Grachtengordel en de Jordaan. 

Amsterdam was in deze tijd een echte handelsstad, goederen van over de hele wereld kwamen naar Amsterdam om van daaruit weer verder te worden verhandeld. Met al deze handel is het ook niet verwonderlijk dat de handel in aandelen in deze periode uitgerekend in Amsterdam het levenslicht zag. 

Het begrip aandeel was in principe niets nieuws onder de zon. Zo werden er al aandelen uitgegeven door scheepvaart ondernemingen in Brugge en Antwerpen. Het grote verschil was echter wel dat in deze steden geen handel bestond in deze aandelen. De VOC maakte daar verandering in. 

De VOC was in 1602 opgericht omdat de voorcompagnien zoals de Brabantse Compagnie, de Rotterdamse Compagnie, de Oude Compagnie, die voorheen op eigen houtje naar Nederlands Indië gingen, een sterkere concurrentiepositie wilde hebben tegenover de Portugezen en de Spanjaarden. 

De VOC had natuurlijk startkapitaal nodig en wilde dit bereiken door in 1602 verhandelbare aandelen uit te geven. In het huis van Dirck van Os, in de Nes in Amsterdam, konden de mensen zich inkopen in de VOC voor een bedrag van 300 gulden. Aan het eind van de inschrijving telde de VOC 1143 aandeelhouders en het bijeengebracht bedrag bedroeg 6.424.588 gulden, dit was in de 17e eeuw zeker een hoop geld. 

Vanaf dat moment was de handel in aandelen geboren.  Deze handel was mogelijk, omdat elke Nederlander deze aandelen kon kopen, maar ook weer verkopen, dit was voorheen nooit mogelijk geweest. De deelnemers werden aandeelhouders genoemd en moesten het ingetekende kapitaal in vier termijnen afbetalen. 

De koop en verkoop van aandelen gebeurde door registratie in het aandelenregister van de VOC op naam van de koper in aanwezigheid van twee bewindhebbers, die de aandelenoverdracht met hun originele handtekening bevestigden. Zo werd het Amsterdamse kantoor van de VOC door de handel in eigen aandelen de eerste aandelenbeurs ter wereld. 

De eerste aandelen werden verhandeld op de Nieuwe Brug, deze brug bevond zich op de plek waar nu het Centraal Station staat. Hier kwamen de handelaren in de buitenlucht bijeen om de aandelen te verhandelen. Bij slecht weer werd deze handel verplaatst naar de nabij gelegen Sint Olofskapel. De Sint Olofskapel bestaat nog steeds en bevindt zich op de Zeedijk, schuin tegenover café in ’t Aepjen ( een van de twee nog laatst overgebleven houten huizen in Amsterdam ).  

Al snel werd besloten dat een wereldstad als Amsterdam toe was aan een echt beursgebouw en in 1607 werd begonnen met de bouw van een nieuw beursgebouw op het Rokin.  

Het toenmalige Amsterdamse stadsbestuur was de grote initiator van het beursgebouw, ze wilde daarmee de handel op één plek in de stad concentreren.  De bouw stond onder de leiding van, hoe kan het ook anders, stadsbouwmeester Hendrick de Keyser. Het ontwerp was gedeeltelijk afgekeken van de beursgebouwen in Antwerpen en Londen en in 1611 kwam het beursgebouw gereed. 

Het overgrote deel van de transacties die in de beurs van de Keyzer werd gesloten betrof de goederenhandel, zoals de handel in graan, hout en bier. Helemaal achter in de Beurs werd er een plekje vrijgehouden voor de handel in aandelen van de VOC en de WIC. Dit heeft er voor gezorgd dat  deze beurs wordt beschouwd als oudste aandelenbeurs ter wereld. 

Deze Beurs was echter een paar uur per dag open, voor veel handelaren was dit lang niet genoeg en werd de aandelenhandel buiten de Beursuren om, op de Dam voortgezet.

In 1835 werd het Beursgebouw van Hendrick de Keyzer vervangen door de Beurs van Zocher. De Beurs van Zocher stond op de plek waar tegenwoordig de Bijenkorf staat. Deze Beurs van Zocher werd gebouwd naar een ontwerp van de architect Jan David Zocher. Dat de Amsterdammers niet bepaald blij waren met dit nieuwe beursgebouw blijkt wel uit de bijnamen die het gebouw kreeg. Zo werd het gebouw ook wel het ‘’het Mausoleum’’, ‘’het togtige wonder van Amsterdam’’, en ‘’de sta in de weg’’ genoemd.

Uiteindelijk werd in 1903 besloten om het Beursgebouw van Zocher te vervangen door een nieuw beursgebouw, namelijk de Beurs van Berlage. In dit gebouw heeft een krappe 100 jaar beursactiviteiten plaatsgevonden en als laatst vertrok in 1987 de optiebeurs naar Beursplein 5.  

De Beurs van Berlage is uitgeroepen tot een rijksmonument en behoort tot de Top 100 der Nederlandse UNESCO-monumenten. 

Je hoeft maar een blik in het oude centrum van Amsterdam te werpen om de sporen terug te vinden van de handel. Een aantal kenmerken gebouwen hebben de tand des tijds weten te doorstaan. Denk bijvoorbeeld maar aan de Sint Olofskapel, waar gedurende de eerste jaren van de aandelenhandel, deze handel bij slecht weer werd voortgezet, de Beurs van Berlage een prachtig rijksmonument tegenover de Bijenkorf. 

Maar natuurlijk ook de grachtengordel vol met pakhuizen, welke zonder de VOC-aandelen en de handel daarin nooit tot stand zou zijn gekomen. Wil je meer weten van de handel in aandelen en het roerige handelsverleden van Amsterdam wandel dan gezellig mee met de VOC rondleiding!   

De Rosse Buurt of de ‘’Wallen’’ is misschien wel een van de bekendste buurten van Amsterdam, maar zeker de meest spraakmakende.  Het is het kloppend hart van de stad en van oudsher een enorme trekpleister. Al in de 16e eeuw wemelde het hier van de Zeelieden op zoek naar vertier en vrouwelijk gezelschap.

Als een gids in Amsterdam wordt mij vaak de vraag gesteld; 'worden de Wallen nu wel of niet gesloten'? Dat het antwoord op deze vraag niet heel eenvoudig is zal ik uitleggen.

In 2008 is het gemeentebestuur begonnen met de grootschalige schoonmaakactie genaamd;  ‘project 1012 ( de naam 1012 komt van het postcode van dit gebied ).
In nauwe samenwerking met de centrale stad is het stadsdeel de strijd aangegaan tegen criminaliteit en verloedering.

Op deze manier proberen ze  het aantal laagwaardige ondernemers terug te dringen.
De Rosse Buurt of de ‘’ Amsterdamse Sodom en Gomorra’’ wil de gemeente  omtoveren tot een bruisend stadshart, dat zich kan meten met de grote metropolen als Londen, Parijs en New York, de stad die per slot van rekening ooit nieuw Amsterdam werd genoemd.

Vooral de eerste jaren had het stadsbestuur flink de wind eronder en liep het project voortvarend. Zo werden er als snel een aantal prostitutiepanden opgekocht en slaagde de gemeente erin om de Rode Loper van Amsterdam ( zoals het stuk Damrak van het Centraal Station naar de Dam ook wordt genoemd ) te ontdoen van de dubieuze Israëlische ondernemer Asaf Barazani.

Nog geen 30 jaar geleden stond de Rosse Buurt samen met de Warmoesstraat en de Zeedijk bekent als de 'No Go Area' van Amsterdam, want het wemelde er van junkies en dealers.
Vooral op de Zeedijk met haar vele opiumkitten, floreerde de drugshandel als nooit tevoren.

Het was in de jaren '70 van de vorige eeuw op de Zeedijk zelfs zo erg dat de postbode alleen nog onder begeleiding van de politie de brieven kon posten. 

Tegenwoordig is dit wel anders. In 1985 werd de NV Economisch Herstel Zeedijk opgericht. De NV werd voor een deel gefinancierd door publieke partijen. Het doel van de NV was panden aan te kopen van 'verdachte ondernemers' en deze weer door te verkopen aan legitieme ondernemers die het beste voor hebben met de buurt. Dat dit aardig gelukt is bewijst het gezellige karakter van die deze buurt tegenwoordig heeft.

De PVDA met Lodewijk Asscher voorop heeft van project 1012 zijn paradepaardje gemaakt.
De eerste grote overwinning van project 1012 kwam toen NV Stadsgoed, een dochter van woningbouwvereniging Het Oosten, de panden van 'pornokoning' Charles Geerts ( alias dikke Charles ) op de Oudezijds Achterburgwal kocht. Saillant detail was dat de gemeente garant stond voor een bedrag van 25 miljoen euro. Met deze deal kwamen in een keer 109 ramen die voor het lokale prostitutiebedrijf gereserveerd waren te vervallen.

Maar tot op de dag van vandaag heeft de gemeente het ambitieuze voornemen om 240 ramen te sluiten  nog steeds niet voltooid. Toen de gemeente net lekker op dreef was gooide de economische crisis roet in het eten. Nu wordt het sluiten van het wallengebied in een adem genoemd met de Noord-Zuid lijn, namelijk die van de lange adem.

Vanaf het begin van de crisis stonden veel kamerverhuurders niet meer te springen om hun kamer te verhuren en als klap op de vuurpijl liep het gemeentebestuur tegen een fors aantal bezuinigingen aan. Dit resulteerde in het feit dat de opschoning van de Amsterdamse Rosse Buurt door het gemeente bestuur op een laag pitje is gezet en dit is misschien maar goed ook. Want de Rosse Buurt belichaamd toch het open en tolerante karakter waar Amsterdam wereldwijd bekend om staat. 

Ondanks het een goed plan is om de Wallen een beetje op te schonen kan het nooit de bedoeling zijn om Amsterdam geheel te ontdoen van deze gezellige mengelmoes van eeuwenoude geschiedenis, gezellige kroegen, cafés, vertier en niet te vergeten de dames van lichte zeden, die hier hun vak in een enigszins beschermde omgeving kunnen uitvoeren.

Dus uiteindelijk heeft de economische crisis ook positieve uitwerkingen en blijven de Wallen ( nog steeds ) een trekpleister voor veel dagjesmensen en toeristen.

 Iedereen kent natuurlijk Amsterdams bekendste attracties, zoals;  'het Van Gogh Museum, Madam Tussauds, de PC Hoofdstraat en de Rosse Buurt '. Maar Amsterdam heeft natuurlijk veel meer te bieden. Amsterdam barst bijvoorbeeld van de hofjes. Deze goed verscholen Amsterdamse pareltjes liggen verborgen in de Amsterdamse binnenstad en wachten erop, om door jouw ontdekt te worden!

Sommige hofjes zijn goed van de buitenwereld afgesloten, maar andere hofjes zijn voor iedereen toegankelijk en zeker een bezoekje waard.

Hofjes waren in vroegere tijden een soort van sociale woningbouw en bejaardenzorg in een.

De stichters van deze hofjes waren over het algemeen rijke kooplieden, die door middel van deze hofjes hun naam wilden vereeuwigen. Daarnaast wilde ze zich een plekje in de hemel verzekeren, door het liefdadige karakter hiervan. 

Het bekendste hofje in Amsterdam is natuurlijk het Begijnhof.

Het Begijnhof bevindt zich midden in het oude centrum, tussen de Kalverstraat, het Spui en de Nieuwezijds voorburgwal. Terwijl de ‘shopaholics’ zich in de Kalverstraat tegoed doen aan de vele winkeltjes, en de trams door de Nieuwezijds Voorburgwal razen, tref je in het Begijnhofje een oase van rust.

Het Begijnhof, oorspronkelijk geheel omsloten door water, werd in de 14e eeuw gesticht door de Begijnen. Het Begijnhof leek erg veel op een klooster. Het grote verschil was echter wel dat de vrouwen die er leefden, behalve dat ze ongehuwd moesten zijn en de gelofte van kuisheid moesten afleggen, geen andere geloften hoefden af te leggen. Ook waren ze vrij op elk willekeurig moment het Begijnhof uit te wandelen. Zij hadden bijvoorbeeld  geen gelofte van armoede afgelegd, dus konden ze de beschikking houden over hun eigen spulletjes.

Het beroemdste begijntje is wellicht Cornelia Arens. Haar laatste wens was om niet in de ontheiligde kapel op het terrein van het Begijnhof te worden begraven, maar in de goot. Na haar dood hebben ze toch besloten om haar in de kapel te begraven, maar de volgende ochtend lag haar kist in de goot. Dit schouwspel herhaalde zich nog tot twee maal aan toe en uiteindelijk hebben ze toegeven en besloten om haar in de goot te begraven.

Het Begijnhof is een gezellig hofje en zeker bij mooi weer een aanrader. Al is het alleen maar om een van de twee overgebleven houten huizen van Amsterdam te bezichtigen (het andere staat op Zeedijk nr. 1).

Een ander bijzonder hofje is het Huiszittendenweduwenhof of het Karthuizerhof, zoals het hofje ook wel wordt genoemd.

Het ontwerp van het Karthuizerhof komt van de stadsbouwmeester Daniel Stalpaert.

Op de plek van het huidige hofje werd in de 14e eeuw het klooster St. Andries-ter-Zaliger-Haven door de Kartuizer monniken gesticht. Deze Kartuizer monniken waren zeer streng levende monniken die het grootste gedeelte van de week in afzondering doorbrachten. In 1566 werd dit klooster verwoest door de Geuzen als onderdeel van de ‘’ alteratie woede’’ die gedurende deze tijd in de Lage Landen heerste. In 1649 besloten de toenmalige regenten van Amsterdam het stuk grond te kopen waar het klooster had gestaan en er een Huiszittenweduwenhof te bouwen.

Als je de Karthuizersstraat in komt lopen kan je de buitenkant van het Kartuizerhof al herkennen aan de kenmerkende houten witte wasrekjes. Hierom werd deze straat in vroegere tijden ook wel het Droogstokkenstraatje genoemd.

Een ander goed verborgen hofje in de Jordaan is het Claes Claeshofje. Oorspronkelijk bestond het Claes Claeshofje uit twee verschillende hofjes, het Zwaardvegershofje en het vroegere Anslo Hofje. In de jaren ‘60 van de vorige eeuw begonnen ze met de restauratie van het hofje. Dit was ook hard nodig, omdat het hofje door een leegstand van 20 jaar zwaar in verval was geraakt. Het Claes Claeshofje is vernoemd naar de lakenhandelaar Claes Claeszoon Anslo. Deze handelaar had drie huisjes in een tuin achter de Egelantiersstraat waar hij vanaf 1615 oude van dagen van gratis onderdak voorzag, later heeft het hofje zich sterk uitgebreid.

Op nr. 50 in de Egelantierstraat kan je nog het familiewapen van de Claes Claesz Anslo terugvinden. Je kan het Claes Claeshofje via twee ingangen bezichtigen, namelijk via de een smal gangetje in de Egelantiersstraat en de Eerste Egelantiers Dwarsstraat.

Dus als je eens een keer zin hebt in iets anders dan de standaard attracties van Amsterdam, neem dan een kijkje in een van de vele hofjes van Amsterdam en je zal zeker aangenaam verrast worden!

Café 't Aepjen.
Café in 't Aepjen is gevestigd in een van de twee laatst overgebleven houten huizen van Amsterdam en het nostalgische interieur van dit café ziet er nog precies hetzelfde uit als in de tijd van Michiel de Ruyter en de Scheepsjongens van Bontekoe.
De naam in 't Aepjen komt volgens de legende ( en de barman ) van het feit dat zich in dit pand oorspronkelijk een herberg bevond. De matrozen die hier een slaapplaats zochten konden hun rekening niet alleen in keiharde munten maar ook in apen voldoen. Natuurlijk zaten deze apen vol vlooien en ongedierte, dus als een matroos al krabbend door de binnenstad van Amsterdam liep dan wisten de andere dat hij; '' in de aap gelogeerd had'' .
Naast het uitgebreide assortiment van speciale biertjes, schenken ze hier likeurtjes en jenevers van de Amsterdamse stokerij van Wees. Dit maakt café in het Aepjen een perfect café om tot in de late uurtjes te kantelen.  

Café het Papeneiland 
Het Papeneiland bevindt zich op de hoek Prinsengracht/ Brouwersgracht en is een echte aanrader voor de liefhebber van authentieke Amsterdamse kroegjes. Vooral in de weekenden zit dit oud bruine café vol met zonnebank bruine Amsterdammers die aan hun pikketanissie nippen. In vroegere eeuwen liep er een ondergrondse tunnel vanaf de tegenovergelegen Posthoornkerk naar dit café. Deze tunnel werd gebruikt als vluchtroute door de eigenzinnige katholieken die in het geniep elke zondag hun mis hielden. Vandaar ook de naam Papeneiland, want de naam papen werd vroeger gebruikt door de protestanten als geuzennaam voor katholieken.

Café Lowietje
Een ander speciaal cafeetje in de Amsterdamse Jordaan is café Lowietje. Zoals de naam al doet vermoeden is café Lowietje het Baantjer café. Dat het café zich, zoals in de tv serie wordt gesuggereerd, op de Wallen bevindt is dus een grote zwendel. Café Lowietje zit gewoon midden in de Amsterdamse Jordaan, namelijk op de 3e Goudsbloemdwarsstraat nr. 2. Dit café is de ideale plek voor een ieder die de echte Jordanees nog in het wild wil bezichtigen.
Hier in het café is alles nog precies hetzelfde als in de tv serie en voor de  Baantjer fans onder ons is een bezoekje aan dit café een absolute must.

Het Arendsnest
Een andere aanrader is café het Arendsnest. Het Arendsnest is de perfecte plek voor de echte  bierliefhebber.
Dit Nederlands biercafé, dat in tegenstelling tot veel andere cafés,  uitsluitend Hollandse biertjes schenkt, heeft meer dan 100 verschillende bieren op voorraad. Ook stromen er op aanvraag maar liefst 30 verschillende rijkelijk uit de tap.
Met een lekker glaasje gerstenat in de hand is dit de perfecte plek om je dagje in Amsterdam af te sluiten.