De Vena Amori

Waarom eigenlijk een ring? Die verlovingsring draag je na het huwelijksaanzoek om aan te tonen dat je gaat trouwen. De trouwring vervangt deze ring traditioneel gezien. En die trouwring gaat al lang mee. Ongeveer drie eeuwen voor Christus besloten de Grieken dat de vierde vinger aan een hand verbonden is met het hart door de ader die er door stroomt. Deze ader werd gedoopt tot Vena Amori, de ader der liefde. En met een ring om deze vinger is een huwelijk een gegarandeerd succes. Hoewel je natuurlijk zelf kunt kiezen, het is niet wettelijk vastgelegd ofzo.

Van vriendschap tot huwelijk

Zoals gezegd gaat er aan de trouwring vaak een verlovingsring vooraf. Ook dit is niet zomaar een sieraad. De verlovingsring bestaat uit een setting waar een mooie diamant in zit. Deze diamant (en dus de ring) is geheel naar eigen smaak te kiezen. Op die manier is de verlovingsring even uniek en speciaal als de verloving zelf. In sommige gevallen is er ook nog sprake van een vriendschapsring voor de verlovingsring. Dit is geen standaard procedure en gebeurt vaak bij jongere stellen die net samen zijn en elkaar eeuwige trouw beloven. Uiteraard zijn er uitzonderingen, want het komt ook voor dat mensen hun hele leven samen zijn maar niet trouwen. Dan is een vriendschapsring bijna een trouwring. En daar is niets mis mee.

Welke ring aan welke hand?

Kies zelf maar! Tegenwoordig maakt het niet meer uit aan welke hand je een verlovingsring draagt. Dat is wel eens anders geweest. Het was gebruikelijk dat alleen de vrouw een verlovingsring draagt, nadat de man voor haar op zijn knieën was gegaan. Die verlovingsring ging dan aan de linkerhand. Bij de huwelijksvoltrekking kwam vervolgens de trouwring aan de rechterhand. Bij katholieken was het dan weer precies andersom. Het is nu een kwestie van voorkeur geworden. Je draagt de verlovingsring aan de hand en vinger die je zelf het mooiste vindt. En het zijn echt niet meer alleen vrouwen die een verlovingsring dragen. Sommige stellen gebruiken hun verlovingsringen ook als trouwringen, of vullen deze aan met een tweede ring. Het maakt niet uit aan welke hand de ringen zitten, het gaat om wat jullie zelf het prettigst vinden. De ring is een symbool van liefde en trouw, de locatie maakt dan niets uit. Dus wat je zelf het mooiste vindt. Prima!

Ring na de bruiloft

Wanneer jullie huwelijk voltrokken is, heb je de verlovingsring niet meer nodig. Alhoewel… veel vrouwen dragen hun verlovingsring aan de ene hand en de trouwring aan de andere. Maar wat ook vaak gebeurt is dat de verlovingsring de trouwring wordt. Die kan dan om de andere hand geschoven worden, of er wordt een steentje bijgezet of tekst in gegraveerd. Sommige stellen kopen hun ringen als een set. Tijdens het huwelijk wordt de trouwring bij de verlovingsring gevoegd om de set (en dus de liefde) compleet te maken. Welke manier van ringen dragen ook je voorkeur heeft, zolang jullie het beiden prettig vinden weet je dat het goed zit. Net als bij een huwelijk zelf. Dat is toch het belangrijkste?

Het beslissingsproces

Mijn lieve vriendin is wat besluiteloos aangelegd. Zelfs bij beslissingen die in feite onbelangrijk zijn, doorloopt het beslissingsproces (want zo kun je dat in haar geval gerust noemen) een aantal fases. De afwegingen die zij maakt zijn allesbehalve rationeel en onttrekken zich ook qua volgorde aan elke logica.

Een voorbeeld: toen wij –na drie dagen discussie- hadden besloten dat we een diamanten ring gingen kiezen, was de volgende stap wat mij betreft het daadwerkelijke uitkiezen van een ring die aan de omschrijving voldeed en betaalbaar was. Dat was voor mijn aanstaande echter te kort door de bocht.  De vorm van de diamant moest eerst worden bepaald. Ik stelde vervolgens voor om vierkant voor mij te kiezen en rond voor haar, maar het maakte mij niet genoeg uit om haar tegen de haren in te strijken. Dus voegde ik eraan toe: ‘maar als jij wat anders wilt, ga ik daarin mee’.

Tegen het zere been

Wat een blunder was dat. Ik werd direct beticht van gebrek aan betrokkenheid, wat ik nog zwakjes probeerde tegen te spreken. Dezelfde middag stonden we bij de juwelier om naar ringen met een steen te kijken. De diamanten ringen in zijn assortiment boden te weinig keuze en waren wat prijzig, vandaar de uitbreiding naar andere soorten stenen. Na twee uur had ook de geduldige mevrouw die ons bij de keuze terzijde stond er genoeg van. Zij liet ons verder kijken om ‘even een andere klant te woord te staan’. Jaja. Zij kwam er tenminste nog met een smoes vanaf.

Toch maar op internet kijken

We zijn nu twee weken en drie bezoekjes aan de juwelier verder en de keuze gaat nog tussen vier ringen. Mij interesseert het inmiddels niet meer echt; ik kan geen juwelierswinkel meer van binnen zien.  Overigens heb ik mijn vriendin inmiddels wel zover gekregen om ook op internet te kijken naar ringen. Daar werd zij wel een stuk wijzer van. Ik hoop alleen nog maar dat zij met haar uiteindelijke keuze gelukkig is; daar word ik ook het gelukkigst van.