Vrijwilliger bij de Zonnebloem - Artikel Post - Artikel Marketing

Vrijwilliger bij de Zonnebloem

PDF versie | Print Versie | Html Versie Auteur: Admin
Gezien: 2186 | Aantal woorden: 1172 | Datum: Mon, 7 Mar 2011 | 1 commentaar

Wat doet de Zonnebloem?

Danny de MunkNadat ik al jarenlang als donateur het werk van de Zonnebloem steunde besloot ik vorig jaar om zelf ook eens de handen uit de mouwen te steken en vrijwilliger te worden. Deze vereniging bekommert zich om het lot van ouderen met een fysieke beperking. De reclame op tv met een breed lachende Danny de Munk zal de meeste mensen niet ontgaan zijn.




Wat veel mensen niet weten is dat het werk van de Zonnebloem zich ook richt op jonge mensen van 18 t/m 45 jaar die door ziekte of een handicap in hun bewegingsruimte beperkt zijn. Net als ouderen kunnen zij hierdoor vereenzamen of in een sociaal isolement raken. In de zogenaamde LinQ-groep brengt de Zonnebloem mensen met en zonder handicap bij elkaar.
Behalve het bezoekwerk en dagactiviteiten zoals uitstapjes, excursies en evenementen, verzorgt de vereniging ook een variëteit aan aangepaste vakanties in binnen- en buitenland.

Met een vaarvakantie mee

Eind vorig jaar ging ik als kersverse vrijwilliger mee met een vaarvakantie over de Rijn. Normaal gesproken hou ik ervan om tijdens een vakantie een goede mix te hebben van ontspanning, waarin zon en zee (of meer) bij voorkeur een rol spelen en wat culturele activiteiten. Het bekijken van bezienswaardigheden geeft me, ongeacht de indruk die deze uiteindelijk bij me achterlaten, het gevoel dat ik niet alleen maar aan het luieren ben geweest. Het was me duidelijk dat de besteding van mijn verlofdagen deze keer heel anders zou verlopen.

Aanmonsteren

Met 65 vrijwilligers stapten we op maandagmorgen aan boord van de 115 meter lange en ruim 11 meter brede M.S. Zonnebloem. In mijn hut ontmoette ik mijn slaapmaatje voor de komende week. Zijn vriendelijke gezicht en zijn gevoel voor humor gaf me vertrouwen, hoewel ik nog niet wist of hij tot het legioen der snurkers behoorde. Na een smakelijke lunch en een eerste briefing ging het avontuur beginnen. De gasten, eveneens 65, waren in aantocht.
Net als tijdens mijn eigen vakanties voelde ik op de eerste reisdag de nodige spanning opkomen. Het liefst had ik de grote hoeveelheid informatie die ik te verwerken kreeg op een blocnote genoteerd. Maar zo werkte het niet hier aan boord. Ik kon niet anders dan het over me heen laten komen. Als controlfreak had ik een paar moeilijke eerste uren.

Aan de slag

Het was vanaf de eerste minuut een en al bedrijvigheid. Nog nooit heb ik in een week zonder enige weerzin zo vaak gestofzuigd, gesopt en wc’s schoongemaakt. Maar ook het aantal koppen koffie en thee dat ik uitschonk en vervolgens weer afwaste was indrukwekkend. Op de een of andere manier leek het een uitdaging om elke klus weer zo snel en goed mogelijk te klaren. Het enthousiasme van mijn mede-teamleden was hierbij een grote stimulans. Sommigen waren al tientallen keren mee geweest.
De controlfreak in mij mocht zich vier keer per dag uitleven tijdens de brandwachtdienst. Elk uur werden 13 controlepunten nagelopen. Hierdoor wist ik blindelings de weg te vinden op de 4 dekken van het schip. Het gaf een wonderlijk gevoel van vertrouwdheid met iets waarvan ik tot voor kort het bestaan niet wist.

Overgave en passie

Vol bewondering ervoer ik de overgave waarmee het verplegend personeel de gasten verzorgde. Niets was hen teveel, of het nu ’s ochtends vroeg, ’s avonds laat of midden in de nacht was. Daar voelde ik me heel klein bij. Van het team dat de maaltijden verzorgde hadden we als vrijwilligers net zoveel plezier als de gasten zelf. Als professionele krachten bemanden ze het restaurant en de keuken van het schip met als culinaire hoogtepunt het ‘captains diner’.
Nadat alle gasten naar bed waren werd nog even nagepraat, maar het duurde niet lang of bij mij gingen ook de luiken dicht. Eén keer schrok ik ’s ochtends vroeg wakker van een ronkend geluid. Ik keek direct naar mijn hutgenoot, maar hij lag rustig te slapen. Gerustgesteld keek ik door het raam en zag het opspattende water. De boot was vertrokken om op tijd op de volgende bestemming aan te komen.

Passagieren

Tot aan de Lorelei voeren we de Rijn op, waarna we aan de terugreis begonnen. Vier keer werd gepassagierd. Zo kwam een deel van mijn vakantiemix toch onverwacht nog aan bod en kon ik ondermeer de Dom van Keulen en het Beethovenhuis in Bonn bewonderen. Maar nog meer indruk maakte de genietende blikken van de gasten die zelf bepaalden waarheen ze zich in hun rolstoel lieten rijden. Met veel plezier manoeuvreerde ik voorzichtig over de Duitse kinderhoofdjes om de rit zo comfortabel mogelijk te laten verlopen.

Voldoening en ontspanning

Het ontspannende deel van mijn vakantiemix had ik door het kiezen voor een vrijwilligersreis bewust laten vallen. Toch kan ik me geen vakantie herinneren dat ik zo ontspannen thuiskwam. Ik was misschien wat vermoeider dan anders, hoewel ik van de autoreis naar Kroatië van vorig jaar ook niet echt fit terug kwam. Maar mijn hoofd was helemaal leeg door deze totaal andere manier van vakantie beleven.
De dankbaarheid van de gasten die ondanks hun beperkingen zoveel genoten, gecombineerd met het enthousiasme van het team vrijwilligers zorgden ervoor dat ik nog dagen daarna op een wolk zat en terugdacht aan die mooie momenten. Om rustig te kunnen afkicken van mijn brandwachttaak heb ik het eerste weekend thuis een paar keer extra gecontroleerd of de gaspitten van het fornuis wel uit waren.

Ook helpen via de Zonnebloem?

Een ieder die zich net als de Zonnebloem zorgen maakt over de positie van mensen die door ziekte, handicap of gevorderde leeftijd lichamelijke beperkingen hebben kan mee helpen om deze mensen voor sociale uitsluiting te behoeden. Dit kan als donateur. Voor de activiteiten, de vakanties en het onderhoud van het vakantieschip is veel geld nodig. Maar ook is dringend behoefte aan mensen die bezoekwerk, activiteitenbegeleiding of bestuurswerk willen doen, of vakantievrijwilliger willen worden.
Met passie wat voor een ander betekenen geeft voldoening, vergroot het aantal sociale contacten en biedt de mogelijkheid voor verdere ontwikkeling bij één van de grootste professionele vrijwilligersorganisaties van Nederland. Geïnteresseerd? Kijk dan op www.zonnebloem.nl.

 

Over de Auteur

Ruud Langeveld is schrijver van het bovenstaande artikel. Ruud is ook auteur van de non fictie boeken Etude voor Ilona, Als de nood het hoogst is ... en de roman Wat ben jij een bangerd.

Gerelateerde artikelen


- deel dit artikel met anderen


Beoordeling: Nog niet beoordeeld

Commentaar

Sun, 30 Dec 2012 at 12:47 PM, by Guest
Wat een leuk geschreven artikel! Ga zeker nadenken over het doen van vrijwilligerswerk. Misschien tot ziens in 2013.

Commentaar toevoegen

Jouw naam:


Jouw email:


Commentaar

Type de code over die je hieronder ziet (beveiliging tegen Spam en geautomatiseerde aanmeldingen)

Visual CAPTCHA


Artikel Kenwoorden



Top Auteurs

gerardkempers
[219 geplaatste Artikelen] feed
Posterwinkel
[123 geplaatste Artikelen] feed
sannevermeulen
[103 geplaatste Artikelen] feed
Niels78
[85 geplaatste Artikelen] feed
LoraineQuel
[76 geplaatste Artikelen] feed
Relatiegeschenken Gullegever.nl
[75 geplaatste Artikelen] feed
Sjoerd de Groen
[73 geplaatste Artikelen] feed
RBOnline
[72 geplaatste Artikelen] feed
bvvught
[62 geplaatste Artikelen] feed
JennyL
[59 geplaatste Artikelen] feed


artikelpost logo